فرق درونگرایی با افسردگی چیست؟ نحوه تشخیص درونگرایی و افسردگی چطور است؟

یکی از ویژگی‌های شخصیتی، که به نوع احساسات درونی افراد مربوط می‌شود، درونگرایی (introversion) است؛ با وجود تفاوت افسردگی و درونگرایی، آن‌ها ویژگی‌های رفتاری مشابهی دارند و همین موضوع، باعث می‌شود تا اغلب افراد درون‌گرا، افسرده به نظر برسند؛ در حالی که واقعا این گونه نیستند. طبق تحقیقات مؤسسه‌ی روانشناسی آمریکا، حدود 30٪ از افراد درون‌گرا به اشتباه به عنوان افسرده شناخته می‌شوند، در حالی که تفاوت در فرق درونگرایی با افسردگی بسیار بنیادی است. شناخت درست درونگرایی و افسردگی، کلید تمایز این دو وضعیت است.

درونگراها و برونگراها، دو قطب مخالف شخصیتی هستند، که از نظر میزان بروز احساسات با یکدیگر فرق دارند! اغلب مردم، خلق و خویی دارند که شامل ویژگی‌های هر دو قطب شده و میانگرا به حساب می‌آیند. یکی از تصورات نادرستی که درباره افراد درون گرا وجود دارد این است، که آن‌ها از نظر اجتماعی مضطرب یا خجالتی هستند؛ در حالی که این گونه افراد، فقط به تنهایی علاقه بیشتری دارند. در واقع، آن‌ها این گونه می‌توانند حس و حال بهتری داشته باشند!

اگر می‌خواهید درباره تفاوت افسردگی و درونگرایی اطلاعات بیشتری به دست آورید، بهتر است تا انتهای این مطلب را دنبال کنید؛ زیرا از طریق آشنایی با ویژگی‌های شخصیتی افراد درون گرا، متوجه خواهید شد که آیا افسرده هستید یا درون گرا.

به نقل از دانشکده روانشناسی دانشگاه هاروارد:

شناخت تفاوت بین درون‌گرایی و افسردگی برای جلوگیری از درمان‌های غیرضروری اهمیت دارد؛ چون درون‌گرایی نوعی سلامت روانی و شخصیتی است، نه یک بیماری.

شخصیت درونگراها چگونه است؟

یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های شخصیتی، که در نظریه‌های علمی مختلف شناسایی و تایید شده است، درونگرایی نامیده می‌شود. یک فرد درون گرا، همواره تمایل دارد تا بر افکار، خلق و خو و احساسات درونی خود، متمرکز باشد و آن‌ها را به ندرت بروز می‌دهد. البته در اصطلاحات عامیانه، اغلب مردم به افرادی که گوشه‌گیر هستند، یا از ارتباط با افراد دیگر اجتناب می‌کنند، درونگرا می‌نامند؛ در حالی که این کاربرد صحیح نیست و وجود تفاوت افسردگی و درونگرایی، اجازه چنین کاربردی را به ما نمی‌دهد!

درون گرایی، قطب مخالف برونگرایی است و دو شخصیت کاملا متفاوت را نشان می‌دهند. تقریبا تمامی مردم، ویژگی‌های این دو تیپ شخصیتی را به صورت همزمان، در خود دارند؛ اما برخی از افراد، به یک سمت تمایل بیشتری داشته و شخصیتی درون گرا یا برونگرا دارند.

ویژگی‌های شخصیت و علائم درونگرایی

افراد درون گرا، عمدتا ساکت و محتاط هستند. این گونه افراد، پس از حضور در یک اجتماع، جشن یا بعد از تعامل با گروهی از مردم، باید به کنج تنهایی خود بازگشته و تجدید انرژی کنند! این در حالی است که برونگراها، برای دریافت انرژی، نیاز دارند تا با افراد مختلف در ارتباط بوده و تعاملات خود را افزایش دهند. این دقیقا نکته‌ای است که باید در درک تفاوت افسردگی و درونگرایی در نظر گرفته شود. زیرا فرد افسرده اصلا تمایلی به ارتباط با دیگران نشان نمی‌دهد.

علل درونگرایی چیست؟

یکی از سوالات رایجی که وجود دارد، این است که آیا درون گرایی، به صورت ژنتیکی و از زمان تولد با فرد همراه است، یا شخص به مرور زمان، این شخصیت را پیدا می‌کند. در حالت کلی، می‌توان گفت که اکثر افراد، به واسطه ترکیبی از طبیعت و تربیت، به این شخصیت می‌رسند. در اصل این افراد، در اثر واکنش‌های فیزیولوژیک بدن نسبت به محیط بیرون، به یکی از قطب‌های درون گرایی یا برونگرایی، متمایل می‌گردند. این موضوع را می‌توان نوعی تفاوت افسردگی و درونگرایی تلقی کرد.

مشخصه فیزیولوژیک افراد درونگرا

یک سیستم فعال‌کننده شبکه (RAS) در ساقه مغز قرار دارد که بین نورون‌های عصبی، ارتباط برقرار می‌کند. این شبکه، وظیفه دارد تا اموری مانند بیداری و انتقال بین خواب و بیداری را تنظیم نماید. یکی دیگر از وظایف RAS، شامل کنترل میزان اطلاعات و آگاهی است، که در هنگام بیداری دریافت می‌کنید. در واقع، همین قسمت از مغز به شما کمک می‌کند تا در هنگام مواجهه با خطر، هوشیار بوده و بتوانید با آن خطر مقابله کنید. RAS این کار را از طریق افزایش سطوح برانگیختگی انجام می‌دهد.

در هر فرد، سطح برانگیختگی دارای نقطه تنظیم مشخصی است، که می‌تواند بالاتر یا پایین‌تر از سطح برانگیختگی در افراد دیگر باشد. از طرفی، سطح برانگیختگی در افراد مختلف، از یک طیف پیوسته پیروی می‌کند، که حد آن نشان دهنده میزان برونگرایی یا درونگرایی شخص خواهد بود. حدود ۷۰ درصد از مردم، سطح برانگیختگی متوسطی دارند. در حالی که ۱۵ درصد از افراد در پایین‌ترین سطح برانگیختگی، و ۱۵ درصد دیگر، در بالاترین سطح قرار می‌گیرند؛ این یعنی به طور طبیعی، به سطح تحریکِ بیشتر تمایل نشان می‌دهند.

این گونه افراد از نظر کارشناسان، شخصیت درون گرا دارند؛ یعنی همواره به دنبال فعالیت‌ها و محیط‌هایی هستند، که بتوانند از تحریک بیش از حد فرار کنند. آن‌ها در تنهایی خود می‌توانند آنچه را آموخته‌اند را پردازش کرده و در مورد آن‌ها فکر کنند.

انواع درونگرایی و ویژگی‌های شخصیتی آن ها

افراد با شخصیت درون گرا می‌توانند از نظر خلق و خو، تفاوت‌هایی با یکدیگر داشته باشند. این مساله کمک می‌کند تا انواع introversion را بتوان دسته بندی نمود که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم.

• درونگراهای اجتماعی؛ افراد درونگرای اجتماعی، کسانی هستند که به حضور در گروه‌های کوچک، تمایل نشان می‌دهند. در حالی که چندان علاقه‌ای به شرکت در فعالیت‌های اجتماعی و گروهی بزرگ ندارند. آن‌ها معمولا یک شب آرام در خانه را به بیرون رفتن در شب ترجیح می‌دهند.
• درون‌گراهای متفکر؛ این گروه از افراد درون گرا، بیشتر زمان خود را با فکر کردن می‌گذرانند. به همین دلیل، اکثر این افراد خلاق و متفکر هستند.
• درونگراهای مضطرب؛ در رفتار این گونه افراد، کمی احساس ناآرامی یا عصبی بودن مشاهده می‌شود، که به هنگام تعاملات اجتماعی ظاهر می‌گردند.
• درونگراهای بازدارنده؛ افرادی که شخصیت درون گرای بازدارنده دارند، علاوه بر اینکه بیش از حد فکر می‌کنند، قبل از انجام هر کاری نیز، انرژی زیادی برای تصمیم‌گیری صرف خواهند کرد. در واقع، آن‌ها پیش از انجام هر کاری، بررسی‌های کامل را انجام داده و سپس اقدام می‌کنند.

به نقل از دانشکده روانشناسی دانشگاه هاروارد:

افراد درون‌گرا ممکن است کمتر اجتماعی باشند، اما این به هیچ عنوان نشانه افسردگی نیست. افسردگی با کاهش عملکرد، احساس بی‌ارزشی و افکار منفی مداوم همراه است.

این نکته را در نظر داشته باشید که بسیاری از افراد با شخصیت درون گرا، ترکیبی از خصوصیات یاد شده را نشان می‌دهند. علاوه بر این، برخی از افراد با وجود درون گرایی، هیچ گونه علائم خاصی از این شخصیت در وجود آن‌ها مشاهده نمی‌شود. برای مثال، ممکن است یک فرد درونگرا از معاشرت با دیگران لذت ببرد.^{The difference between introversion and depression}

تفاوت افسردگی با درونگرایی

در قسمت‌های قبل اشاره کردیم که گاهی ممکن است افسردگی و درون گرایی مشابه به نظر برسند. در این قسمت درباره نشانه‌هایی صحبت می‌کنیم که تفاوت افسردگی و درونگرایی را نشان می‌دهند. در واقع، با این نشانه‌ها شما متوجه می‌شوید که یک درونگرا هستید یا فرد افسرده! توجه به این نشانه‌ها، می‌تواند به شما ثابت کند که آیا در اطرافیانتان نیز فرد درون گرا حضور دارد یا خیر.

حضور در کنار گروهی از افراد، انرژی شما را تخلیه می‌کند

اگر از آن گروه افرادی هستید که بعد از حضور در جمع و معاشرت با دیگران، احساس خستگی می‌کنید، شما یک فرد درون گرا هستید. همچنین، ممکن است پس از یک روز تعامل با دیگران، نیاز به عقب نشینی و تنهایی داشته باشید، تا بتوانید مجددا تعامل را از سر گیرید. در حالت کلی، این مساله یکی از ویژگی‌های تیپ شخصیتی درونگراها است، که ناچارند در موقعیت‌های اجتماعی انرژی آزاد کنند؛ در حالی که برونگراها، از حضور در جمع، انرژی کسب می‌کنند.

البته دقت کنید که این مساله، به معنای دوری از تعاملات اجتماعی در افراد درون گرا نیست. بلکه بسیاری از آن‌ها از معاشرت با دیگران کاملا لذت می‌برند و رضایت دارند؛ اما همراهی و هم صحبتی با دوستان نزدیک را ترجیح می‌دهند.

از تنهایی لذت می‌برید

یک فرد با این تیپ شخصیتی، اغلب به دنبال سرگرمی‌ها و علایق خاص خود است. این گونه افراد، معمولا زمان خود را خالی می‌کنند، تا بتوانند از برنامه‌های مورد علاقه خود لذت ببرند. برای مثال، خواندن یک کتاب خوب، پیاده‌روی آرام در طبیعت یا مشاهده فیلم مورد علاقه، به آن‌ها کمک می‌کند تا انرژی خود را افزایش دهند. اتفاقا این نکته تفاوت افسردگی و درونگرایی به طور ملموس نشان می‌دهد؛ زیرا فرد افسرده حتی از فعالیت‌هایی که قبلا به آن‌ها علاقه داشته است نیز دوری می‌کند.

با وجود این توصیفات، نمی‌توان ادعا کرد که افراد درون گرا، همواره به دنبال تنهایی هستند؛ بلکه این تیپ شخصیتی، می‌تواند با دوستان و افراد آشنا تعامل داشته و در موقعیت‌های اجتماعی حضور یابد. اما معمولا پس از یک فعالیت اجتماعی طولانی مدت، به تنهایی و مکانی ساکت نیاز دارد تا به تفکر و تجدید قوا بپردازد. اگر شما نیز بعد از حضور در یک فعالیت گروهی، به چند ساعت تنهایی نیاز دارید، تیپ شخصیتی شما از نوع introversion خواهد بود.

تنها با یک گروه کوچک از دوستان نزدیک، ارتباط دارید

در دید اول ممکن است این گونه به نظر برسد، که افراد درون گرا مردم را دوست ندارند؛ در حالی که اینگونه نیست. زیرا با اینکه این گونه افراد، از حضور در جمع‌های خیلی شلوغ طفره می‌روند، اما معاشرت با گروه کوچکی از دوستان نزدیک، می‌تواند اوقات خوشی را برای آن‌ها رقم بزند. در واقع، درون گراها به جای آنکه دایره اجتماعی گسترده، اما سطحی داشته باشند، روابط عمیق و طولانی مدت را با افراد کمتر و صمیمی‌تر دنبال می‌کنند.

اگر شما نیز یک گروه کوچک اما صمیمی، از افراد در اطراف خود دارید، قطعا از زمره introversion به حساب می‌آیید. این نکته را به عنوان تفاوت افسردگی و درونگرایی در نظر داشته باشید که افراد افسرده، تا حد امکان از حضور در اجتماع و معاشرت با دیگران دوری می‌کنند.

شناختن شما برای مردم دشوار است

افراد با این تیپ شخصیتی، ساکت، محجوب و ملایم هستند؛ به طوری که معمولا خجالتی به نظر می‌رسند. هر چند خجالتی بودن برای این گونه افراد، دور از انتظار نیست، اما این نوع تیپ شخصیتی، تنها انرژی خود را برای گفت و گو با افراد نزدیک خود، صرف می‌کنند. به همین دلیل، معمولا دایره شناخت آن‌ها کوچکتر است.

شلوغی بیش از حد، باعث حواس پرتی شما می‌شود

یکی از جنبه‌های تفاوت افسردگی و درونگرایی، در نوع و میزان تمرکز افراد است. درون‌گراها زمانی می‌توانند تمرکز کافی داشته باشند، که اطراف آن‌ها خلوت و بدون روابط اضافی باشد. بنابراین، تمرکز برای انجام فعالیت‌های مختلف، آن هم در مکان‌های شلوغ، برای آن‌ها دشوار خواهد بود. اما عدم تمرکز و مشکلات حافظه‌ای از علائم اصلی افسردگی هستند.

این مشکلات، به صورت ریشه‌ای در فرد افسرده وجود دارند و ارتباطی با شلوغی نخواهند داشت؛ در صورتی که شما نیز در موقعیت‌های اجتماعی شلوغ یا پرمشغله، احساس غرق شدگی دارید و نمی‌توانید تمرکز کنید، ممکن است تیپ شخصیتی شما به introversion مربوط باشد.

بسیار خودآگاه هستید

یکی از ویژگی‌های شخصیتی افراد درونگرا این است، که زمان زیادی را صرف بررسی تجربیات درونی خود می‌کنند. به همین دلیل، این گونه افراد شناخت خوبی از خود داشته و انگیزه‌ها و احساسات خود را به خوبی درک می‌کنند. در واقع این افراد، عمده زمان خود را صرف یادگیری بیشتر در مورد خود خواهند کرد. به این ترتیب، اگر شما نیز نسبت به تمایلات درونی و شخصیت خود شناخت کافی دارید، تیپ شخصیتی شما از نوع درون‌گرا خواهد بود.

به یادگیری تصویری علاقه دارید

اغلب افراد درون گرا دوست دارند از طریق مشاهده و تماشا کردن، امور مختلف را یاد بگیرند. این در حالی است که برون‌گراها، عمدتا از مشاهده تجربه عملی و آزمون و خطا، فعالیت‌های جدید را آموزش می‌بینند. یک فرد درون گرا با مشاهده دیگران در حین انجام یک فعالیت خاص، تلاش می‌کند تا آن را یاد گرفته و در جایی خصوصی تمرین نماید. یکی از جنبه‌های تفاوت افسردگی و درونگرایی این است که افراد افسرده، اصلا تمایلی برای انجام فعالیت‌های جدید یا آموزش آن‌ها ندارند.

به دنبال مشاغلی هستید که به تنهایی انجام می‌گیرند

اگر به دنبال آن هستید تا شغلی با کمترین تعامل اجتماعی را انتخاب کنید، قطعا شخصیتی درونگرا دارید. در واقع، فعالیت‌ها و مشاغلی که شخص در آن به صورت کاملا مستقل عمل کرده، و نیازی به همکاری با دیگران ندارد، برای درون گراها بهترین گزینه هستند. مواردی مانند نویسندگی، حسابداری، طراح گرافیک، داروسازی و برنامه نویسی کامپیوتر، از جمله این مشاغل به حساب می‌آیند.

نکته دیگری که می‌تواند به درک تفاوت افسردگی و درونگرایی کمک کند این است که افراد افسرده، به شدت احساس ضعف دارند؛ به گونه‌ای که انجام فعالیت‌های روزمره و پیگیری امور شغلی برای آن‌ها، بسیار دشوار خواهد بود.

مهم‌ترین تفاوت افسردگی و درونگرایی چیست؟

افراد افسرده، معمولا تمایلی به برقراری ارتباط با دیگران ندارند. در بیان ویژگی‌های افراد درون گرا به این مساله اشاره کردیم که این گونه افراد، اغلب، دایره ارتباطی کوچکی دارند؛ اما این به آن معنا نیست که درون گراها افسرده هستند. حال باید دید که از کجا می‌توان فهمید یک فرد درون گرا است یا افسرده. در واقع، باید بفهمیم تشخیص تفاوت افسردگی و درونگرایی چگونه است. آشنایی با علائم افسردگی و افسردگی کهنه می‌تواند کمک‌کننده باشد.

علائم افسردگی

لازم است بدانید که هر فرد، صرف نظر از برونگرا یا درونگرا بودن، ممکن است به اختلال روانی افسردگی دچار شود. از مهم‌ترین علائم افسردگی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• اندوه شدید و غم سنگین
• بی‌انرژی بودن و احساس ضعف
• احساس پوچی و بی‌ارزش بودن
• فکر کردن به مرگ و افکار خودکشی

اگر به هر دلیلی، در حال کناره‌گیری از موقعیت‌ها یا فعالیت‌های اجتماعی هستید، به طوری که احساس غم زیاد، اضطراب یا نگرانی شدید دارید، ممکن است دچار افسردگی شده باشید؛ بدون آنکه تیپ شخصیتی شما اهمیتی داشته باشد. با مشاهده چنین علائمی، حتما باید با یک پزشک متخصص اعصاب و روان مشورت نمایید.^{Introvert Personality}

در بحث تفاوت افسردگی و درونگرایی از نظر علائم، باید گفت که افراد درون گرا، از حضور در اجتماع دوری نمی‌کنند؛ بلکه آن‌ها روابط محدودتری دارند. این در حالی است که افراد افسرده، معمولا از برقراری ارتباط با دیگران خودداری کرده و تنهایی را ترجیح می‌دهند. بنابراین، شاید بتوان مهم‌ترین تفاوت افسردگی و درونگرایی را به همین نکته مربوط دانست.

تست افسردگی

هیچ گونه تست پزشکی برای تشخیص افسردگی وجود ندارد. اما برای تشخیص این اختلال روانی، انجام یک آزمایش خون به پزشک کمک می‌کند تا کمبود ویتامین یا کم کاری تیروئید را در فرد بررسی نماید؛ زیرا این گونه اختلالات، می‌توانند عامل افسردگی به حساب آیند.

در صورتی که در جواب آزمایش خون شخص، مشکل حادی وجود نداشته باشد، علائم افسردگی و شدت آن‌ها در او باید بررسی گردند. این کار باید توسط یک متخصص اعصاب و روان حرفه‌ای و مجرب انجام گیرد.

تفاوت افسردگی و درونگرایی از نظر درمان‌های روانشناسی

درونگرایی یک تیپ شخصیتی است و نیازی به درمان ندارد! در واقع، ژنتیک و طبیعت هر فردی، می‌تواند باعث درون گرا شدن او شود. این در حالی است که افسردگی یک اختلال روانی جدی به حساب می‌آید، که باید از طریق روان درمانی، درمان دارویی یا حتی روش‌های تخصصی‌تر مانند درمان افسردگی با آر تی‌ام اس یا الکتروشوک، تحت درمان قرار گیرد. به این ترتیب، تفاوت افسردگی و درونگرایی از نظر درمان، عملا مقایسه به جایی نبوده و بی‌معنا خواهد بود.

آیا درونگرایی می‌تواند خطر ابتلا به افسردگی را افزایش دهد؟

درونگرایی به‌خودی‌خود یک بیماری یا عامل مستقیم ایجاد افسردگی نیست؛ با این حال، برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ویژگی‌های شخصیتی خاص می‌توانند با احتمال بیشتر بروز علائم افسردگی ارتباط داشته باشند. برای مثال، اگر یک فرد درونگرا به دلیل ویژگی‌های شخصیتی خود روابط اجتماعی محدودتری داشته باشد، اما همزمان از حمایت اجتماعی کافی برخوردار نباشد، ممکن است در مواجهه با استرس، فقدان یا مشکلات زندگی آسیب‌پذیرتر شود. بنابراین، نباید درونگرایی را معادل افسردگی یا علت قطعی آن دانست.

از طرف دیگر، عوامل مختلفی مانند سابقه خانوادگی، استرس مزمن، تجربه‌های آسیب‌زا، بیماری‌های جسمی، اختلالات خواب و شرایط نامناسب اجتماعی می‌توانند در ایجاد افسردگی نقش داشته باشند. یک فرد درونگرا نیز مانند هر فرد دیگری ممکن است به افسردگی مبتلا شود. نکته مهم این است که در این شرایط، علائم جدیدی مانند کاهش قابل‌توجه انرژی، احساس بی‌ارزشی، ناامیدی یا از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی که قبلاً از آن‌ها لذت می‌برده، به ویژگی‌های معمول شخصیت او اضافه می‌شوند.

تفاوت درونگرایی با گوشه‌گیری، خجالتی بودن و اضطراب اجتماعی چیست؟

درونگرایی، گوشه‌گیری، خجالتی بودن و اضطراب اجتماعی چهار مفهوم متفاوت هستند، هرچند ممکن است در ظاهر رفتار مشابهی ایجاد کنند. فرد درونگرا معمولاً از تعاملات اجتماعی طولانی یا محیط‌های بسیار شلوغ خسته می‌شود و ممکن است پس از معاشرت به زمان تنهایی نیاز داشته باشد؛ اما این موضوع الزاماً با ترس از قضاوت دیگران همراه نیست. در مقابل، فرد خجالتی ممکن است تمایل به برقراری ارتباط داشته باشد، اما هنگام صحبت کردن یا قرار گرفتن در مرکز توجه احساس معذب بودن کند.

گوشه‌گیری بیشتر به کاهش یا محدود شدن ارتباط با دیگران اشاره دارد و می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ بنابراین به‌تنهایی نمی‌توان آن را نشانه یک اختلال روانی دانست. اما در اضطراب اجتماعی، ترس شدید و مداوم از موقعیت‌هایی که فرد ممکن است در آن‌ها مورد قضاوت، ارزیابی یا تحقیر قرار بگیرد، نقش اصلی را دارد. در افسردگی نیز فرد ممکن است به دلیل بی‌انگیزگی، خستگی یا از دست دادن علاقه از دیگران فاصله بگیرد. بنابراین، صرفاً کم‌حرف بودن یا ترجیح تنهایی برای تشخیص هیچ‌یک از این شرایط کافی نیست.

درونگرایی یا افسردگی؟ نقش «تغییر نسبت به گذشته» در تشخیص

یکی از مهم‌ترین سرنخ‌ها برای تمایز بین ویژگی شخصیتی و افسردگی، توجه به تغییر نسبت به الگوی معمول فرد است. اگر شخصی سال‌ها ترجیح داده در جمع‌های کوچک حضور داشته باشد، زمان زیادی را به تنهایی بگذراند و از فعالیت‌های فردی لذت ببرد، این رفتارها می‌توانند بخشی از شخصیت او باشند. اما اگر همین فرد اخیراً به شکل محسوسی از دوستان و خانواده فاصله گرفته، دیگر از سرگرمی‌های مورد علاقه خود لذت نمی‌برد یا توان انجام فعالیت‌های روزمره را از دست داده است، بررسی احتمال افسردگی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

به همین دلیل، در ارزیابی روان‌شناختی فقط نباید پرسید «آیا این فرد اجتماعی است یا نه؟»؛ بلکه باید بررسی کرد که آیا رفتار و احساسات او نسبت به گذشته تغییر کرده‌اند؟ همچنین مدت، شدت و تأثیر علائم بر زندگی شخصی، شغلی و روابط فرد اهمیت دارد. درونگرایی معمولاً بخشی از الگوی پایدار شخصیت است، در حالی که افسردگی می‌تواند باعث تغییر قابل‌توجه در خلق، انگیزه، انرژی، خواب، اشتها و عملکرد فرد شود.

آنهدونیا چیست و چرا کلید تشخیص افسردگی از درونگرایی است؟

آنهدونیا (Anhedonia) به کاهش قابل‌توجه توانایی تجربه لذت یا علاقه نسبت به فعالیت‌هایی گفته می‌شود که فرد پیش از این از آن‌ها لذت می‌برده است. این مفهوم برای افتراق افسردگی از درونگرایی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا یک فرد درونگرا ممکن است ترجیح دهد به جای مهمانی و جمع‌های شلوغ، کتاب بخواند، فیلم ببیند، موسیقی گوش کند یا با یک دوست نزدیک وقت بگذراند و از این فعالیت‌ها احساس رضایت داشته باشد. بنابراین، علاقه کمتر به معاشرت الزاماً به معنای از دست دادن لذت نیست.

در افسردگی، مسئله می‌تواند فراتر از کاهش تعامل اجتماعی باشد. فرد ممکن است حتی نسبت به فعالیت‌هایی که قبلاً برایش لذت‌بخش بوده‌اند نیز بی‌علاقه شود. برای مثال، فردی که همیشه از مطالعه، ورزش، بازی، موسیقی یا دیدار با دوستان لذت می‌برده، ممکن است در دوره افسردگی دیگر انگیزه یا احساس لذت سابق را تجربه نکند. بنابراین، «آیا هنوز از چیزهایی که قبلاً دوست داشتی لذت می‌بری؟» یکی از پرسش‌های مهم در بررسی تفاوت افسردگی و درونگرایی است.

تفاوت تنهاییِ انتخابی با انزوای ناشی از افسردگی

تنهایی برای یک فرد درونگرا می‌تواند یک انتخاب آگاهانه و حتی تجربه‌ای خوشایند باشد. چنین فردی ممکن است بعد از چند ساعت حضور در جمع، ترجیح دهد مدتی در محیطی آرام باشد تا انرژی خود را بازیابی کند. او می‌تواند در این زمان به فعالیت‌های مورد علاقه‌اش بپردازد و پس از مدتی دوباره با دوستان، خانواده یا همکاران خود ارتباط برقرار کند. در این حالت، تنهایی الزاماً با ناراحتی، ناامیدی یا احساس بی‌ارزشی همراه نیست.

در مقابل، انزوای ناشی از افسردگی معمولاً با کاهش انگیزه و علاقه به ارتباط همراه است. ممکن است فرد حتی تمایلی به دیدن نزدیک‌ترین دوستان و اعضای خانواده خود نداشته باشد و در عین حال از این وضعیت نیز احساس رضایت نکند. احساس غم، پوچی، بی‌ارزشی، خستگی شدید یا ناامیدی می‌تواند در کنار این انزوا وجود داشته باشد. بنابراین، تفاوت اصلی فقط در «تنها بودن» نیست، بلکه در علت، احساس فرد نسبت به تنهایی و تأثیر آن بر عملکرد زندگی است.

چرا یک فرد درونگرا ممکن است همزمان افسرده هم باشد؟

درونگرایی و افسردگی دو مفهوم متضاد نیستند و یک فرد می‌تواند هم ویژگی‌های درونگرایانه داشته باشد و هم به اختلال افسردگی مبتلا شود. در واقع، درونگرا بودن فرد را در برابر افسردگی مصون نمی‌کند. ممکن است شخصی ذاتاً از جمع‌های بزرگ دوری کند، روابط محدودی داشته باشد و از گذراندن وقت در تنهایی لذت ببرد؛ اما در دوره‌ای از زندگی به دلیل عوامل زیستی، روان‌شناختی یا محیطی دچار افسردگی شود.

در چنین شرایطی، تشخیص تغییرات ایجادشده اهمیت زیادی دارد. برای مثال، اگر فرد همیشه روابط اجتماعی محدودی داشته اما همچنان از کار، مطالعه و سرگرمی‌های خود لذت می‌برده، این ویژگی‌ها به‌تنهایی نشانه افسردگی نیستند. اما اگر اخیراً علاقه خود را به فعالیت‌های مورد علاقه از دست داده، انرژی کافی ندارد، احساس ناامیدی یا بی‌ارزشی می‌کند، خواب یا اشتهایش تغییر کرده و عملکرد روزمره‌اش کاهش یافته است، احتمال وجود یک اختلال خلقی باید توسط متخصص بررسی شود.

افسردگی در فرد درونگرا چه شکلی دارد؟

افسردگی در یک فرد درونگرا الزاماً با رفتار بسیار متفاوتی نسبت به سایر افراد ظاهر نمی‌شود؛ اما ممکن است به دلیل شباهت برخی رفتارها با ویژگی‌های شخصیتی او، علائم افسردگی دیرتر مورد توجه قرار بگیرند. برای مثال، خانواده ممکن است تصور کنند «او همیشه کم‌حرف بوده» یا «همیشه دوست داشته تنها باشد»، در حالی که فرد در این دوره نسبت به گذشته بسیار منزوی‌تر شده است. در چنین شرایطی باید به تغییرات جدید توجه کرد، نه صرفاً به ظاهر آرام و کم‌حرف فرد.

از نشانه‌های مهم می‌توان به کاهش لذت از فعالیت‌های قبلی، خستگی و کاهش انرژی، احساس غم یا پوچی، ناامیدی، احساس بی‌ارزشی یا گناه، تغییر خواب و اشتها، کاهش تمرکز و افت عملکرد روزمره اشاره کرد. بنابراین، اگر فردی درونگرا همچنان از تنهایی خود احساس آرامش می‌کند، روابط صمیمی خود را حفظ کرده و از علایقش لذت می‌برد، صرفاً به دلیل کم‌حرفی یا ترجیح محیط‌های آرام نمی‌توان او را افسرده دانست. اما ایجاد تغییر محسوس در خلق، انگیزه و عملکرد، به‌خصوص اگر پایدار باشد، نیازمند ارزیابی تخصصی است.

چه کسی می‌تواند تفاوت افسردگی و درونگرایی را تشخیص دهد؟

علاوه بر نشانه‌های افراد درون گرا که در این مقاله به آن‌ها اشاره کردیم، چنانچه احساس می‌کنید علائم افسردگی را در خود دارید و نمی‌توانید تفاوت افسردگی و درونگرایی را تشخیص دهید، حتما به یک پزشک متخصص اعصاب و روان مراجعه کنید. تیم روانشناسی حاضر در کلینیک زیما درمان، می‌توانند در این زمینه شما را راهنمایی کنند.

افسردگی و درونگرایی، دو حالتی هستند که از نظر ویژگی‌های ظاهری، بسیار به هم شباهت دارند. این در حالی است که افسردگی، یک مشکل سلامت روان است و درون‌گرایی یک تیپ شخصیتی. تفاوت افسردگی و درونگرایی نیز دقیقا به همین مساله مربوط می‌شود. در واقع، شخص مبتلا به افسردگی باید در اسرع وقت درمان شود؛ در حالی که یک فرد درون‌گرا نیازی به درمان ندارد. شناخت درست فرق درونگرایی با افسردگی، می‌تواند از اشتباهات رایج در تشخیص و برخورد با این افراد جلوگیری کند.